اعترافات من
بتوفیقات خدای لایزال با نشر این خاطرات ناچیز، بزرگترین قدم در راه حل مشکلات خانواده های ایرانی برداشته شده و در برابر این اقدام خویش هیچگونه انتظاری از احدی نداشته و ندارم و پاداش خود را از پیشگاه ایزدمنان خواستارم.
ولی برخود فرض میدانم که از مهربانیهای بیدریغ سرور ارجمند پدر فرزانه ام آقای محمدباقر اعتضادی و همچنین از محبتهای بی پایان خانم آفاق السلطنه اعتضادی و شمس الملوک غفاری که همیشه و در همه حال پناهگاه من بوده اند سپاسگزاری کنم.
تهران مرداد ۱۳۳۵
مطابق اوت ۱۹۵۶
ملکه اعتضادی